Net voor de zomervakantie werden we met onze dochter doorverwezen naar het Universitair Medisch Centrum. Ze had buikklachten en hoge koorts. Onze tamelijk stoere dochter van zes riep achter elkaar ‘au, au, au’ en wees op haar onderbuik. Ze stelde zich duidelijk niet aan.

In het ziekenhuis werd onze dochter achtereenvolgens door co-assistent, eerstehulparts, echoscopist en chirurg onderzocht. Tussendoor werd ook nog bloed afgenomen voor onderzoek. Al die tijd mocht onze koortsige dochter niets drinken, aangezien de verdenking
blindedarmontsteking was en een lege maag beter is in geval van operatie

Ondertussen klaagde onze dochter steeds frequenter over dorst. Logisch, iedereen weet dat een kind met koorts goed moet drinken. Maar iedere langskomende arts of verpleegkundige gaf desgevraagd aan dat ze niet mocht drinken. Na bijna 5 uur met koorts zonder één druppel vocht werd ons verteld dat we nog bijna anderhalf uur moesten wachten op de uitslag van de bloedtest.

Ik gaf aan dat een koortsig kind toch niet meer dan 6 uur zonder water kan en dat ik haar een half glaasje water wilde geven. Dit in de veronderstelling dat een dorstig lichaam het water direct opneemt en het bij een eventuele operatie anderhalf uur later geen probleem zou vormen. Ik vroeg ook of ze na hadden gedacht over andere mogelijkheden om mijn dochter vocht toe te dienen.

Op dat moment werden ze ‘wakker’. Naast een half bekertje water vonden ze het nu opeens raadzaam om mijn dochter via een infuus vocht toe te dienen. Ik vraag me wat er gebeurd zou zijn als ik niet voor de zoveelste keer over water was begonnen? Hoe vergaat het mensen die minder assertief zijn en na twee keer vragen niet meer durven? De artsen zouden uitdrogingsverschijnselen vroeg of laat ongetwijfeld hebben herkend en behandeld. Echt gevaarlijk zou het waarschijnlijk niet geworden zijn, maar of dit nou de best mogelijke behandeling was voor mijn dochter?

Wat mij vooral verbaasde is dat alle artsen bezig waren met het zorgvuldig stellen van een goede diagnose en al dan niet opereren en geen van hen even de tijd neemt over iets elementairs als voldoende vocht na te denken. Dat is kennelijk de taak van de patiënt (of ouders) zelf. De chirurg heeft uiteindelijk wel de juiste beslissing genomen; niet opereren. Mijn dochter knapte vanzelf weer op.

Bert

<<Terug