Kerstwens 2008.

Kennis voor vrede voor ouderenzorg.

Kennis is macht. Kennis vraagt altijd om meer kennis. Kennis bepaalt goed en kwaad. Kennis is weet hebben van.

Het hele kleine kind, nog zonder woorden, heeft geen last van kennis. Het doet of laat op geleide van instinctieve impulsen. Het heeft geen weet van goed en kwaad en kent geen betekenis toe aan verschillen zoals die tussen mannetje en vrouwtje. Het is zich niet bewust van zijn naaktheid, kent geen schaamte.  Het is dus ook nooit schuldig. Het kent geen oorlog, dus vrede heeft ook geen betekenis. Kortom het bestaan heeft nog geen polariteit, nog geen tegenstellingen, geen schuld, het paradijs vóór de zondeval.

Met woorden komt kennis, zicht op verschillen, polariteit, goed en kwaad, schuld en onschuld. Een vaag verlangen naar het kindparadijs houden we. Kerst roept op tot vrede op aarde. Hoe verder onvrede en twist bij ons vandaan is, des te makkelijker we ermee kunnen leven zonder last van schuldgedachtes (ten onrechte vaak schuldgevoelens  genoemd). Bij familietwist, onvrede in onszelf, ontkomen we niet aan denken over onze (on)schuld. Dat is goed want hier ligt het binnen ons bereik om twist te veranderen in vrede, om anders over onszelf te denken en vrede in onszelf te vinden.

Echt moeilijk wordt het als de onvrede niet heel ver weg is, maar ook niet direct onszelf betreft, maar we er wel van weten. Wat te denken over gebrekkige zorg in verpleeghuizen voor onze ouderen als het (nog) niet onze eigen ouders betreft? Iedereen weet dat dit niet goed is. Tegelijk is dit voor ons te dichtbij om, zoals met oorlog elders op de wereld, zonder schuldgedachtes of schaamte aan voorbij te gaan. Je hoopt dan dat in ieder geval de politieke partij die je aanhangt, ouderenzorg als eerste prioriteit ziet voor maatschappelijk beleid. Als mantelzorger, of voorvechter voor humane ouderenzorg (wat is dat eigenlijk humaan? laten we alleen spreken over liefdevol) kunnen sommige mensen schuldgedachtes en schaamte verminderen, niet alleen bij zichzelf.  Ik ben hen dankbaar, ze doen meer dan een stukje schrijven zoals dit en verdienen ieders lof en steun.

Mijn kerstwens is dat iedereen liefdevolle zorg voor gehandicapten en verpleegden beschouwt als de belangrijkste maatschappelijke verantwoordelijkheid die we hebben in ons land. Als werkelijk iedereen dit prioriteit één vindt, belangrijker dan recessie, inkomen, luxe, of wat dan ook, dan kunnen machthebbers en beleidsbepalers toch niet achterblijven?  Dat bedoel ik met kennis voor vrede. Omgaan met kennis van goed en kwaad, schuldgedachtes niet verdringen maar er consequenties aan verbinden. Politieke kleur zou dan geen verschil mogen maken. Ik wens dat iedereen de politieke partij van zijn keuze primair hierop beoordeelt en aanspreekt. Dat is het minste wat je kunt doen, dus ook voor vrede in jezelf, als je geen voorvechter of mantelzorger bent.